Τα Ελάτια (Ψηλα βουνά)

Από Wikitriti
Πήδηση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Τα ελάτια μας χαρίζουν
την ψηλή κορμοστασιά
και τα χιόνια μας ξεπλένουν
απο της πόλης την βρωμιά.

Κι ανεβαίνοντας ξανά, πάνω στα ψηλά βουνά
η ψυχή μας παίρνει δύναμη κι αέρα
κι η καρδιά μας λαχταρά ν' ανεβούμε πιο ψηλά
πάνω στα ελληνικά τα βουνά.

Βουνά ψηλά, βουνά αιώνια
παιδιά γιγάντια της Γής
για στολίδι έχετε χιόνια,
χαμογελό σας η λάμψη της αυγής.

Την Πάρνηθα έχετε μητέρα,
και τον ΄Ολυμπο παππού
τον Ταύγετο πατέρα
φίλη την Οίτη τη ναζού.

Η Πεντέλη είν’ αδελφή σας
κι ο τρελλός ο Υμηττός
και μπαρμπάδες ιδικοί σας
ο Τυμφρηστός κι ο Παρνασσός.

Στον βουνίσιο τον αέρα,
Υποκρισίες δεν χωρούν
όλοι αδέλφια, πέρα ως πέρα,
όλοι εμπρός με καρδιά προχωρούν.


Σημείωση : τραγουδιέται μελωδικά από την Λίλυ Ιακωβίδου στο επετειακό CD της 3ης ΟΑΝ για τα 90 μας χρόνια 1913 – 2003