<?xml version="1.0"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom" xml:lang="el">
	<id>https://wiki.3oan.gr/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=87.202.102.13</id>
	<title>Wikitriti - Συνεισφορές χρήστη [el]</title>
	<link rel="self" type="application/atom+xml" href="https://wiki.3oan.gr/api.php?action=feedcontributions&amp;feedformat=atom&amp;user=87.202.102.13"/>
	<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%95%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C:%CE%A3%CF%85%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%82/87.202.102.13"/>
	<updated>2026-11-22T23:15:12Z</updated>
	<subtitle>Συνεισφορές χρήστη</subtitle>
	<generator>MediaWiki 1.43.9</generator>
	<entry>
		<id>https://wiki.3oan.gr/index.php?title=Current_events&amp;diff=1628</id>
		<title>Current events</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=Current_events&amp;diff=1628"/>
		<updated>2006-10-23T09:09:46Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;87.202.102.13: Στέφος γιά Αγ.Μερκούριο&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;Κατόπιν πρόσκλησης του Α/Σ Νίκου Χαιρετάκη,  αρκετοί παλιοί μαζεύτηκαν&lt;br /&gt;
το Σαββατόβραδο 21/10/06 στο ταβερνάκι του ΄Αγιου Μερκούριου.&lt;br /&gt;
 &lt;br /&gt;
Παρόντες : Αλευράς,  Καρακώστα Α, Καρακώστα Δ, Κωνσταντίνου Θ, Μάγκου Β,&lt;br /&gt;
Μαρκιανός, Μελέγκογλου Ι, Μουρίκης, Ντεπιάν, Παπαδημητρίου Γ, Παπαδημητρίου Κ,&lt;br /&gt;
Παπαμιχελάκης, Σιδέρης Ν,  Σκάσσης Ε, Σπηλιωτόπουλος Β, Σπηλιωτόπουος Γ,&lt;br /&gt;
Σπινέλλης Δ, Τρίπου ΄Ελλη, Τσέγκας,  Χαιρετάκης Ν.&lt;br /&gt;
Ξεχνάμε κανέναν ;&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>87.202.102.13</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1543</id>
		<title>Στέφος Αλευράς</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1543"/>
		<updated>2006-10-20T08:12:59Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;87.202.102.13: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Αλευράς]] [[Στέφος]]                                     ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ   ΧΑΜΟΓΕΛΑ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Η οικογένειά  μου  έχει   ρίζες  στην  Βενετία  του  1175.  Ο  Μάρκος  Γκίζης, εε... έχασε τον δρόμο προς τους Αγίους τόπους και με τους άλλους σταυροφόρους  κατέκτησε την  Ελλάδα (στα λάφυρά του μέρος της Εύβοιας και νησιά των  Κυκλάδων). Κατά  την  τουρκοκρατία τρείς Γκύζηδες πέρασαν  από  την  Κύμη  τής  Εύβοιας  στην   Σμύρνη. Εκεί έμειναν  έως  το 1921 που  μεταφέρθηκαν  στην  Αθήνα. &lt;br /&gt;
Από  την  πλευρά  της  μητέρας μου  κατάγομαι  από ομογενείς  της  σημερινής  Ρουμανίας (παραγωγοί σιταριού). Απόγονοι κεφαλλονιτών και μυκονιατών και  εμπόρων   από το  Λεωνίδιο  Αρκαδίας, όπου  έχουμε  αναπαλαιώσει  το  οικογενειακό σπίτι.  Επειδή  έχω μανία με τα γενεαλογικά  και δεν θα τελειώσω  πριν φθάσω στους πρωτόπλαστους, ας  σταματήσω  εδώ .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Γεννήθηκα   17/12/1956  στην  Αθήνα,   μεγάλωσα  στο  Ψυχικό.&lt;br /&gt;
Νηπιαγωγείο  Μωραΐτη, Δημόσιο Δημοτικό Ψυχικού, Λεόντειος  στην Νέα  Σμύρνη,  Παναγιωτοπούλου στην 5η και 6η Γυμνασίου, όπου γνώρισα την ΄Ελλη το 1972.  Μέχρι τα 15 μου περνούσα τρείς μήνες κάθε καλοκαίρι, και συχνά το Πάσχα, στο υπέροχο παραθαλάσσιο οικογενειακό κτήμα στην Μύκονο. Κατόπιν η Μύκονος πουλήθηκε κι ο παππούς έφτιαξε το πατρικό του σπίτι στο Λεωνίδιο και πηγαίναμε εκεί. Τελείωσα  το  1974  και παράλληλα  με την  6η  Γυμνασίου έκανα  φροντιστήριο  γιά  να  μπώ  Οικονομικά.   Δεν  πέρασα  με  την  πρώτη  περίοδο  και  συνέχισα  το  φροντιστήριο,  δουλεύοντας  παράλληλα  στην  ασφαλιστική  εταιρεία  “Πρόοδος” μέχρι τον Σεπτέμβριο  1974  που μπήκα  επιλαχών  στην  Ανωτάτη  Βιομηχανική  Σχολή  Θεσσαλονίκης,  τώρα  Πανεπιστήμιο  Μακεδονίας.          Στην  Θεσσαλονίκη  έζησα ωραία  φοιτητική  ζωή  με  ορειβασία, ιστιοπλοΐα  και  βοήθεια  στον  Ερυθρό  Σταυρό.Τον επόμενο χρόνο πήγα  εκεί με το ... ποδήλατό μου .&lt;br /&gt;
Μέχρι που  τελείωσα  το  πανεπιστήμιο  το  1980, επέστρεφα   στους  γονείς  μου  μόνο  γιά τις  γιορτές, μαυρισμένος  από  τον  ήλιο - βλέπετε,  το  αναγνωστήριο  είχε  μεγάλα  παράθυρα. ΄Ισως δεν  διέπρεψα  στις  σπουδές,  αλλά  έκανα  καλές  φιλίες  διαρκείας,  πέρασα  καλά,  καί τελικά  με  βαρέθηκαν  και  μου  έδωσαν  και  το  πτυχίο.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ : Υπηρέτησα  27   μήνες  στο  Ναυτικό.  Ξεκίνησα  (σαν  κρυπτογράφος) βάρδια 24/48 σε  προνομιούχο  θέση  στον  Σκαραμαγκά, αλλά  γρήγορα  έβαλα  μέσον  γιά  να  με  στείλουν  στο  χειρότερο  Αντιτορπιλλικό!   Μετά  20.000  ναυτικά  μίλλια  κρουαζιέρες στο  Αιγαίο  δημοσία  δαπάνη  με  κατέβασαν  με  το  ζόρι  από  τον  “Αετό” (περίπου  με  απείλησε  ο ΄Υπαρχος  με  το  ξίφος του)  πήρα  το  απολυτήριο  αρχές  1983 κι  έψαξα  γιά  δουλειά. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ναύσταθμος  Σούδας  24/5/82    Η συνταγή :  Γιά  να  γίνει μια καλή  ΠΕΑΚ, ξεφορτώνεις  όλα τα  πυρομαχικά  του πλοίου  ( κάτι  σαν  τις εικόνες  αιγυπτίων  σκλάβων  όταν  έχτιζαν  τις  πυραμίδες ). Τώρα τι να κάνουμε  που  η  επιμελητεία ( Ανθυποπλοίαρχος Ο. ) δεν σκέφθηκε  πως  το  πλήρωμα πρέπει να φάει ;  Τελικά  έγιναν  κάτι  . . . τηγανητά  αυγά !&lt;br /&gt;
Μετά, κοπανάς  με  το  ματσακόνι, ένα  μυτερό  μεταλλικό  σφυράκι όλο  το  αντιτορπιλλικό  μέσα-έξω. Φεύγει  έτσι  η  παλιά  μπογιά  και  μετά  βάφεις, βάφεις, βάφεις. Αλλά  η ΠΕΑΚ  έχει  και  τα  καλά  της, τριγύρισα  λίγο  στην  Κρήτη, με τον παλιό τριτομαδίτη Διονύση Α.&lt;br /&gt;
ΦΑΡΑΓΓΙ  ΣΑΜΑΡΙΑΣ . Στις 8.30  το  πρωΐ  με  λεωφορείο  από Χανιά  σε  2  ώρες  στην  αρχή  του  εθνικού  δρυμού. Αρχίζεις  να κατεβαίνεις, το  πρώτο  χιλιομετρο  σε  3/4, το  δεύτερο  σε 1/2&lt;br /&gt;
ώρα, όλο και  πιό  γρήγορα. Στην  αρχή  έχει  2 - 3 πηγές,  μετά  περνάς  ένα   ποταμάκι, ένα  ερειπωμένο  χωριό  όπου  το  σπίτι του  φύλακα.  Μετά  ακολουθείς  το  ποταμάκι, σε  3 - 4  σημεία&lt;br /&gt;
χρειάστηκε να  μπούμε  μέχρι  το  γόνατο  σε  πολύ  κρύο  νερό. Δυό  βδομάδες  μετά,  μας  είπαν  πως  το  νερό  είχε  χαμηλώσει  πολύ.  Το  φαράγγι  είναι  18  χιλιόμετρα, και  αφού  βγείς  περπατάς  άλλα  2  έως  το  χωριό  Αγία  Ρουμέλη  και  την παραλία. Η αίσθηση ότι είμαστε ήρωες μειώθηκε όταν είδαμε ότι την ίδια διαδρομή έκανε μιά τυφλή κοπέλλα κι ένας με ένα πόδι !&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“Αετός” 20/6/1982  ...αντί λοιπόν  να  επιστρέψουμε  ΝΣ (στον  Ναύσταθμο  Σαλαμίνας) στις  28  Μαΐου,  χρειάστηκε  να  ξαναμπεί  το  πλοίο  στην  πλωτή  δεξαμενή και  τελικά,  φορτώνοντας   πυρομαχικά  μέχρι  τις  τρείς  τα  ξημερώματα,  καταφέραμε  με  την  ψυχή  στο  στόμα  να  φτάσουμε  ΝΣ  στις 3 Ιουνίου το πρωΐ.  Χωρίς  καν  να βγούμε  στην  προβλήτα,  ξαναφύγαμε  αμέσως  μόλις  φορτώσαμε τρόφιμα.  Ψαρά, Αλεξανδρούπολη  όπου  χιλιάδες  άψογοι  φαντάροι  κουρεμένοι  γουλί,  με  άψογα  σιδερωμένες  στολές,  γυαλισμένοι,  ξυρισμένοι  κόντρα, κλπ  είδαν  με  έκπληξη καμμιά πενηνταριά  πειρατές  με  πρώην  άσπρες  στολές, ελαφρά  σχισμένες,  βρώμικοι,  αγυάλιστα  παπούτσια,  γένεια  δύο ημερών - δεν  δούλευε  το  φως  στους  νιπτήρες- και  μακρυά  μαλλιά, να  τριγυρνάμε  με  αφέλεια. Τριγυρνούσαμε  με  τους  2  ναύτες  της  Επιμελητείας,  τον  Μελέτη  με  την  φυσαρμόνικα  και  τον  Κώστα  με  την  κιθάρα και  τον  ναύτη- γιατρό  τον  Δήμο που  λογω των 29 του  χρόνων  κάνει   τον  σοβαρό  αλλά  το  μάτι  του  γυαλίζει.  Είδα  κι  εγώ  σε  μιά  βιτρίνα  κάτι  τούρτες,  πωωπώ  Παναγιά μου. Με  την  διακριτικότητα  που  με  χαρακτηρίζει  μπαίνω  μέσα  και  ζήτησα  να  μας  σερβίρουν  εκείνη  με  τις  φράουλες  σε  ένα  τραπεζάκι,  με  4  κουταλάκια.  Αλλ’ οι  περίεργοι  αυτοί  άνθρωποι,  εχθροί  του  εμπορίου, μας  ανάπτυξαν  εκτενώς  πως  “στο  δικό  μας  κατάστημα  δεν  κάνουμε  τέτοια”  (ίσως  γι’  αυτό  ήταν   άδειο) και  μας  παρηγόρησαν  με  πεζές  πάστες. Μετά  την  Αλεξανδρούπολη  πιάσαμε  σε  Μυτιλήνη,  Σάμο, κλπ.  Τελικά, φτάσαμε  στον  Ν. Σ.  στις  7  Ιουνίου  το  βράδυ.&lt;br /&gt;
Σε  δύο  ώρες (!) ξεκινήσαμε  γιά  την  άσκηση  Αγαμέμνων  ‘82.  Γυρίσαμε  Κυριακή  13  Ιουνίου, τριγύρισα  με  την  Βέσπα Ι  στην  Πάρνηθα. Τρίτη  βγήκα  εξόδου  και  την  Πέμπτη ... ξανάφυγε  το  καράβι γιά  να  αντικαταστήσει  εν  πλώ  άλλο  που  είχε  περιπολία…&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΚΑΘΕ  ΣΑΒΒΑΤΟ   Το 1983 πέρασε  με  ψάξιμο  και  μερική  απασχόληση  στην  εταιρεία “Κάθε  Σάββατο” της   Σχολής  Ζηρίδη.  Εκεί, στην διάρκεια της εβδομάδας  βοηθούσα  στην  προετοιμασία  και  την  οργάνωση των  εκδηλώσεων.  -Στέφο, πέταξε  με  την  βέσπα  σου  αυτές τις  φόρμες  στο  Παγκράτι, μετά  γράψε στην  γραφομηχανή  μιά  λίστα  των  παιδιών  Δ’ , Ε’ , Στ’ Δημοτικού  γιά  το  μπάσκετ κι  όταν  τελειώσεις   την   πηγαίνεις   στον  τυπογράφο  μαζί με  τα  σλάϊτς  από  το  φωτογραφείο  στους  Αμπελοκήπους...&lt;br /&gt;
Αλλά, όπως  υποδηλώνει  το  όνομα  της  εταιρείας,  το  μεγάλο  γλέντι  γινόταν  κάθε  Σάββατο. Από   νωρίς  το  πρωϊ ξεκινούσα  σαν  συνοδός  των  παιδιών  στο  πούλμαν  και  τα  μαζεύαμε  στην  Σχολή  Ζηρίδη.    Εκεί  χωρίζονταν  κατά  αθλήματα  με  τους  άλλους  συναδέλφους  μου.  Στην  αρχή  πήγαινα  τα  παιδιά  της  ιππασίας  στον  ιππικό  όμιλο  Παραδείσου. Ευτυχώς  απλώς  περπατούσα  δίπλα  στα  άλογα,  γιατί  η  μόνη  μου  άλλη  εμπειρία  ήταν  στους  λόφους  της  Ουαλλίας, κρεμασμένος  ανάποδα  στον  λαιμό  ενός  αλόγου, δωροδοκώντας το  με  ένα  μήλο  γιά  να κινηθεί.  Η  παιδική  γαϊδουροκαβαλλαρία  στην  Μύκονο  δεν φτάνει.&lt;br /&gt;
Κατόπιν  πήγαινα  τα  παιδιά  του  πατινάζ.  Αφού  είδαμε  πως  ο  μισός  χρόνος  του  εικοσάλεπτου  αφιερωνόταν  από  τα  παιδιά  στο... δέσιμο των  απείρου  μήκους  κορδονιών, έγινα  πρωταθλητής  σε  ταχύτητα  δεσίματος.  Μετά  την  διαδικασία  αυτή, στεκόμουν  έξω  από  τον  πάγο,  προσφέροντας  ενθάρρυνση  και συμβουλές.  - Ελεύθερα  τα  χέρια  σου, Ελένη, να  κρατήσεις  ισορροπία  καλύτερα.   Μην  φοβάσαι,  Νίκο, σήμερα  ο  πάγος  είναι  μαλακός.    Το  αστείο  είναι  ότι  την  μία  φορά  που  βρέθηκα  στον  πάγο,  το  ένα  μου  πόδι  πήγε  νότια  και  το  άλλο  βόρεια  με  αποτέλεσμα  να  σταματήσει  εκεί  η  καρριέρα  μου  σαν  παγοδρόμος.  Ευτυχώς, τα   παιδιά  δεν  το  είδαν  αυτό! &lt;br /&gt;
Μετά  βρήκα  τον  δρόμο  μου  στο  τμήμα  ορειβασίας.  Μαζί  με  την  συμπαθέστατη  και  έμπειρη  υπεύθυνη  ετοιμάζαμε  διαδρομές   και  τα  Σαββατοκύριακα  πηγαίναμε  με  τα  παιδιά, ηλικίες  Γ’ έως  Στ’  Δημοτικού. Ξεκινώντας  από  τον  Υμηττό, το  Πάνιο,  τον  Κιθαιρώνα  και  την  Δίρφη  πήραμε  θάρρος  και  τολμήσαμε  να  κατεβούμε  την  Πάρνηθα  υπό  βροχή. Δυστυχώς αυτό έγινε την  φορά  που έφερε  η  υπεύθυνη  τον  γιό  της, πεντε  χρονών, με  έναν  συμμαθητή  του.  Μας  έπιασε  δυνατή, παγωμένη  βροχή, τα  μικρά  είχαν  εξαντληθεί  και  έφτασα  στο  πούλμαν  κουβαλώντας  ένα σε  κάθε  ώμο.  Μετά από αυτή  την εμπειρία όμως, φρονιμέψαμε  και  όταν  το  καλοκαίρι  ξεκινήσαμε  γιά  την  ... κορυφή  του  Ολύμπου δεν  αρκεστήκαμε  στους  ώμους  του  Στέφου.  Πήραμε  μαζί  έναν  εξαιρετικά  έμπειρο  εβδομηνταπεντάρη ορειβάτη, όσους  γονείς  είχαν  το  κουράγιο, αλλά  και τέσσερα  μουλάρια!   Η  ορειβασία  πήγε  καλά, αν  εξαιρέσουμε  τον  Φάνη  (διαβολάκος  με  φακίδες) που  κατηφόριζε  τρέχοντας  και  αν  δεν  τον  έπιανε  με  τα  δυό του χέρια  o Θανάσης, ένας  συνάδελφός  μου  (γραπώνοντας  ένα  δέντρο  με  τα  πόδια),  ο  Φάνης  θα  έφτανε  κάτω  πρώτος  με  αρκετή  διαφορά.   Η  αιτία  που  απέκτησα  μερικές  επιπλέον  γκρίζες  τρίχες  στα  27  μου  ήταν  η  ΄Αρτεμη, σε  υψόμετρο  μηδέν.  Γυρνώντας  στην  Αθήνα σταματήσαμε  γιά  μπάνιο  στον  Πλαταμώνα.  Παίζαμε  με  τα  παιδιά  στην  ρηχή  αμμουδιά,  όταν  μετρήσαμε  ένα  κεφάλι  λιγώτερο.  Στην  αρχή  ανήσυχοι βεβαιωθήκαμε  πως  δεν  βρισκόταν  στην  θάλασσα,  μετά  οι  συνοδοί  χωριστήκαμε  και  οργώσαμε  την  παραλία και τις  καλαμιές. Δεν  θα  ξεχάσω  εύκολα  την  ανακούφισή  μου  όταν  είδα  αυτό  το ξανθό  τσιλιβιθράκι  να  έρχεται  γλύφοντας  με  απάθεια  ένα παγωτό  ξυλάκι. Νομίζω  πως  στο  πούλμαν  της  επιστροφής,  όταν  διηγόμουν  την  καθιερωμένη  ιστορία  με  τα  Χόμπιτ  του  Τολκίεν   ( τότε  δεν είχε  ακόμα μεταφραστεί  στα  ελληνικά), έδωσα  με  αρκετά  πιό  αληθοφανές  πάθος  τις  περιπέτειες  με  τα  ξωτικά  στα  βουνά  και  τα  ποτάμια ! &lt;br /&gt;
Οργάνωσα ποδηλατικό τμήμα με τον Ερρίκο και τον Λουκά της 40ής. Πήγαμε Μαραθώνα, Πόρτο Ράφτη .&lt;br /&gt;
Σε  γενικές  γραμμές,  παρά  τις  λαχτάρες,  είχαμε  ωραίες  εμπειρίες,  οι  συνοδοί  είχαμε  καλές  σχέσεις, και  διασκεδάζαμε τουλάχιστον  όσο  και  τα  παιδιά. Μεταξύ  μας  λέγαμε  πως   και να  μην  μας  πλήρωναν,  πάλι  θα  θέλαμε  να  το  κάνουμε.  Φευ, μετά  ενάμισυ  ευχάριστο  χρόνο  η  εταιρεία  έκλεισε  λόγω   οργανωτικών  προβλημάτων.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΤΡΑΠΕΖΑ  ΠΙΣΤΕΩΣ  Ευτυχώς είχα  δώσει πριν  καιρό  εξετάσεις  στην  Τράπεζα  Πίστεως  και  με  προσέλαβαν  τον  Μάρτιο   1984.  Συμφωνούσα  διαφορές  5  δραχμών  μέχρι  το  βράδυ. Μετά  3,5  χρόνια  πήρα  άδεια  άνευ  αποδοχών  και  εξερεύνησα επί 10  μήνες την  Αμερική.  Εθνικά  πάρκα,  Νέα  Υόρκη,  Καλιφόρνια.  Ενθουσιάστηκα με  τις  κοινότητες  συνταξιούχων.  Επιστρέφοντας  στην  Αθήνα βοήθησα  εθελοντικά  γιά  2  χρόνια  στο  ίδρυμα  ηλικιωμένων  Σκέπη   Προνοίας,  παράλληλα  με  την  Τράπεζα.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ  Το  1990  έπεισα  τους  γονείς  μου  και  αγόρασαν  ένα  μικρό  ξενοδοχείο  32  κλινών  στην  Κηφισιά.  Το  ανακαινίσαμε  με  προσωπική  δουλειά  και  άρχισε  να  λειτουργεί σαν  πανσιόν.&lt;br /&gt;
Πρώτα γιά συνταξιούχους, τώρα γιά ξένους.  Στο  τέλος  του  Σεπτεμβρίου  1992   σταμάτησα   να   εργάζομαι  στην  Τράπεζα  Πίστεως  και  από  τότε  δουλεύω  καθημερινά  στο  Ξενοδοχείο πρωΐ  και  απόγευμα, 365  μέρες  τον  χρόνο.&lt;br /&gt;
Μας οργάνωνε η Λίλυ, έως ότου προσελήφθη ως βιολόγος / υπεύθυνη του εκπαιδευτικού τμήματος στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας . Ο πατέρας μου συνεχίζει να βοηθάει καθημερινά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
΄Οταν, μετά περιπέτειες, επιτέλους αποκτήσαμε τον Παύλο (1997) και τον Γιώργο (2000)  «φρενάρισα» αρκετά τις ώρες μου στο ξενοδοχείο, κρατώντας  τα Σαββατοκύριακα γιά την οικογένειά μου.  Βέβαια, το ξενοδοχείο παραμένει έως το 2006 ένας συνδυασμός  χόμπυ και εργασίας .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΑ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ   Πάρα πολύ διάβασμα, μαστορέματα,&lt;br /&gt;
περπάτημα στα βουνα.  Οικογενειακά γενεολογικά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΜΗ  ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΑ  ΣΩΜΑΤΕΙΑ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ : Ασχολήθηκα πάρα πολύ στην 3η ΟΑΝ, έφθασα Αρχηγός Συστήματος.΄Εδωσα πάρα πολλά, αλλά πήρα και πάρα πολλά φεύγοντας, την Λίλυ.  Σαν μπόνους, ωραίες αναμνήσεις και φιλίες.&lt;br /&gt;
Αρχηγός Ομάδας στο 28ο Ν/Π Θεσσαλονίκης, και διετής προσπάθεια ίδρυσης του 6ου Ν/Π Λυκαβηττού.&lt;br /&gt;
Εθελοντής εκπαιδευτής στις σχολές του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων. Διεθνής εκπαίδευση εκπαιδευτών στην Γαλλία, Διακριτικό Δάσους Προσκόπων, Σχολή Κυβερνήτου, Κατασκηνωτική Τεχνική, Σκαπανική, όλες οι Βασικές.&lt;br /&gt;
Συνεχίζω να ασχολούμαι σε επιτροπές των  Παλαιών προσκόπων, των προσκόπων Μαρουσιού και Νέας Ερυθραίας – Εκάλης. ΄Εχω γράψει καμμιά εικοσαριά προσκοπικά βιβλιαράκια.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΕΡΥΘΡΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ : Ασχολήθηκα από ηλικίας 18 – 28 ετών. Πέρασα την εκπαίδευση Σαμαρείτη, την εκπαίδευση Ναυαγοσώστη  καί είχα μεγάλη δράση  στους σεισμούς Θεσσαλονίκης  το 1978.&lt;br /&gt;
ΔΙΑΦΟΡΑ : βοήθεια σε ιδρύματα αναπήρων, Αναμορφωτήριο Κορυδαλλού, Ζάννειο ορφανοτροφείο.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΗΘΙΚΕΣ  ΑΜΟΙΒΕΣ : &lt;br /&gt;
Αργυρό μετάλλιο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  γιά  μεγάλο αριθμό ( πάνω από 40 ) εθελοντικών αιμοδοσιών .&lt;br /&gt;
Χάλκινο μετάλλιο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  γιά τους σεισμούς Θεσσαλονίκης  .&lt;br /&gt;
Μετάλλιο ευδόκιμης  υπηρεσίας ως Αρχηγός (1974 – 1986 ) από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων .&lt;br /&gt;
Βράβευση από το σωματείο «Το χαμόγελο του παιδιού» γιά βοήθεια  σε οικογένειες με δυσκολίες .&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>87.202.102.13</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1542</id>
		<title>Στέφος Αλευράς</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%A3%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1542"/>
		<updated>2006-10-20T08:01:27Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;87.202.102.13: Στέφειες φλυαρίες&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;[[Αλευράς]] [[Στέφος]]                                     ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ   ΧΑΜΟΓΕΛΑ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Η οικογένειά  μου  έχει   ρίζες  στην  Βενετία  του  1175.  Ο  Μάρκος  Γκίζης, εε... έχασε τον δρόμο προς τους Αγίους τόπους και με τους άλλους σταυροφόρους  κατέκτησε την  Ελλάδα (Εύβοια  και  Κυκλάδες). Κατά  την  τουρκοκρατία τρείς Γκύζηδες πέρασαν  από  την  Κύμη  τής  Εύβοιας  στην   Σμύρνη. Εκεί έμειναν  έως  το 1921 που  μεταφέρθηκαν  στην  Αθήνα. &lt;br /&gt;
Από  την  πλευρά  της  μητέρας μου  κατάγομαι  από ομογενείς  της  σημερινής  Ρουμανίας (παραγωγοί σιταριού). Απόγονοι κεφαλλονιτών και μυκονιατών και  εμπόρων   από το  Λεωνίδιο  Αρκαδίας, όπου  έχουμε  αναπαλαιώσει  το  οικογενειακό σπίτι.  Επειδή  έχω μανία με τα γενεαλογικά  και δεν θα τελειώσω  πριν φθάσω στους πρωτόπλαστους, ας  σταματήσω  εδώ .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Γεννήθηκα   17/12/1956  στην  Αθήνα,   μεγάλωσα  στο  Ψυχικό.&lt;br /&gt;
Νηπιαγωγείο  Μωραΐτη, Δημόσιο Δημοτικό Ψυχικού, Λεόντειος  στην Νέα  Σμύρνη,  Παναγιωτοπούλου στην 5η και 6η Γυμνασίου.  Μέχρι τα 15 μου περνούσα τρείς μήνες κάθε καλοκαίρι, και συχνά το Πάσχα, στο υπέροχο παραθαλάσσιο οικογενειακό κτήμα στην Μύκονο. Κατόπιν η Μύκονος πουλήθηκε κι ο παππούς έφτιαξε το πατρικό του σπίτι στο Λεωνίδιο και πηγαίναμε εκεί. Τελείωσα  το  1974  και παράλληλα  με την  6η  Γυμνασίου έκανα  φροντιστήριο  γιά  να  μπώ  Οικονομικά.   Δεν  πέρασα  με  την  πρώτη  περίοδο  και  συνέχισα  το  φροντιστήριο,  δουλεύοντας  παράλληλα  στην  ασφαλιστική  εταιρεία  “Πρόοδος” μέχρι τον Σεπτέμβριο  1974  που μπήκα  επιλαχών  στην  Ανωτάτη  Βιομηχανική  Σχολή  Θεσσαλονίκης,  τώρα  Πανεπιστήμιο  Μακεδονίας.          Στην  Θεσσαλονίκη  έζησα ωραία  φοιτητική  ζωή  με  ορειβασία, ιστιοπλοΐα  και  βοήθεια  στον  Ερυθρό  Σταυρό.Τον επόμενο χρόνο πήγα  εκεί με το ... ποδήλατό μου .&lt;br /&gt;
Μέχρι που  τελείωσα  το  πανεπιστήμιο  το  1980, επέστρεφα   στους  γονείς  μου  μόνο  γιά τις  γιορτές, μαυρισμένος  από  τον  ήλιο - βλέπετε,  το  αναγνωστήριο  είχε  μεγάλα  παράθυρα. ΄Ισως δεν  διέπρεψα  στις  σπουδές,  αλλά  έκανα  καλές  φιλίες  διαρκείας,  πέρασα  καλά,  καί τελικά  με  βαρέθηκαν  και  μου  έδωσαν  και  το  πτυχίο.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ : Υπηρέτησα  27   μήνες  στο  Ναυτικό.  Ξεκίνησα  (σαν  κρυπτογράφος) σε  προνομιούχο  θέση  στον  Σκαραμαγκά, αλλά  γρήγορα  έβαλα  μέσον  γιά  να  με  στείλουν  στο  χειρότερο  Αντιτορπιλλικό!   Μετά  20.000  ναυτικά  μίλλια  κρουαζιέρες στο  Αιγαίο  δημοσία  δαπάνη  με  κατέβασαν  με  το  ζόρι  από  τον  “Αετό” (περίπου  με  απείλησε  ο ΄Υπαρχος  με  το  ξίφος του)  πήρα  το  απολυτήριο  αρχές  1983 κι  έψαξα  γιά  δουλειά. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ναύσταθμος  Σούδας  24/5/82    Η συνταγή :  Γιά  να  γίνει μια καλή  ΠΕΑΚ, ξεφορτώνεις  όλα τα  πυρομαχικά  του πλοίου  ( κάτι  σαν  τις εικόνες  αιγυπτίων  σκλάβων  όταν  έχτιζαν  τις  πυραμίδες ). Τώρα τι να κάνουμε  που  η  επιμελητεία ( Ανθυποπλοίαρχος Ο. ) δεν σκέφθηκε  πως  το  πλήρωμα πρέπει να φάει ;  Τελικά  έγιναν  κάτι  . . . τηγανητά  αυγά !&lt;br /&gt;
Μετά, κοπανάς  με  το  ματσακόνι, ένα  μυτερό  μεταλλικό  σφυράκι όλο  το  αντιτορπιλλικό  μέσα-έξω. Φεύγει  έτσι  η  παλιά  μπογιά  και  μετά  βάφεις, βάφεις, βάφεις. Αλλά  η ΠΕΑΚ  έχει  και  τα  καλά  της, τριγύρισα  λίγο  στην  Κρήτη, με τον παλιό τριτομαδίτη Διονύση Α.&lt;br /&gt;
ΦΑΡΑΓΓΙ  ΣΑΜΑΡΙΑΣ . Στις 8.30  το  πρωΐ  με  λεωφορείο  από Χανιά  σε  2  ώρες  στην  αρχή  του  εθνικού  δρυμού. Αρχίζεις  να κατεβαίνεις, το  πρώτο  χιλιομετρο  σε  3/4, το  δεύτερο  σε 1/2&lt;br /&gt;
ώρα, όλο και  πιό  γρήγορα. Στην  αρχή  έχει  2 - 3 πηγές,  μετά  περνάς  ένα   ποταμάκι, ένα  ερειπωμένο  χωριό  όπου  το  σπίτι του  φύλακα.  Μετά  ακολουθείς  το  ποταμάκι, σε  3 - 4  σημεία&lt;br /&gt;
χρειάστηκε να  μπούμε  μέχρι  το  γόνατο  σε  πολύ  κρύο  νερό. Δυό  βδομάδες  μετά,  μας  είπαν  πως  το  νερό  είχε  χαμηλώσει  πολύ.  Το  φαράγγι  είναι  18  χιλιόμετρα, και  αφού  βγείς  περπατάς  άλλα  2  έως  το  χωριό  Αγία  Ρουμέλη  και  την παραλία. Η αίσθηση ότι είμαστε ήρωες μειώθηκε όταν είδαμε ότι την ίδια διαδρομή έκανε μιά τυφλή κοπέλλα κι ένας με ένα πόδι !&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
“Αετός” 20/6/1982  ...αντί λοιπόν  να  επιστρέψουμε  ΝΣ (στον  Ναύσταθμο  Σαλαμίνας) στις  28  Μαΐου,  χρειάστηκε  να  ξαναμπεί  το  πλοίο  στην  πλωτή  δεξαμενή και  τελικά,  φορτώνοντας   πυρομαχικά  μέχρι  τις  τρείς  τα  ξημερώματα,  καταφέραμε  με  την  ψυχή  στο  στόμα  να  φτάσουμε  ΝΣ  στις 3 Ιουνίου το πρωΐ.  Χωρίς  καν  να βγούμε  στην  προβλήτα,  ξαναφύγαμε  αμέσως  μόλις  φορτώσαμε τρόφιμα.  Ψαρά, Αλεξανδρούπολη  όπου  χιλιάδες  άψογοι  φαντάροι  κουρεμένοι  γουλί,  με  άψογα  σιδερωμένες  στολές,  γυαλισμένοι,  ξυρισμένοι  κόντρα, κλπ  είδαν  με  έκπληξη καμμιά πενηνταριά  πειρατές  με  πρώην  άσπρες  στολές, ελαφρά  σχισμένες,  βρώμικοι,  αγυάλιστα  παπούτσια,  γένεια  δύο ημερών - δεν  δούλευε  το  φως  στους  νιπτήρες- και  μακρυά  μαλλιά, να  τριγυρνάμε  με  αφέλεια. Τριγυρνούσαμε  με  τους  2  ναύτες  της  Επιμελητείας,  τον  Μελέτη  με  την  φυσαρμόνικα  και  τον  Κώστα  με  την  κιθάρα και  τον  ναύτη- γιατρό  τον  Δήμο που  λογω των 29 του  χρόνων  κάνει   τον  σοβαρό  αλλά  το  μάτι  του  γυαλίζει.  Είδα  κι  εγώ  σε  μιά  βιτρίνα  κάτι  τούρτες,  πωωπώ  Παναγιά μου. Με  την  διακριτικότητα  που  με  χαρακτηρίζει  μπαίνω  μέσα  και  ζήτησα  να  μας  σερβίρουν  εκείνη  με  τις  φράουλες  σε  ένα  τραπεζάκι,  με  4  κουταλάκια.  Αλλ’ οι  περίεργοι  αυτοί  άνθρωποι,  εχθροί  του  εμπορίου, μας  ανάπτυξαν  εκτενώς  πως  “στο  δικό  μας  κατάστημα  δεν  κάνουμε  τέτοια”  (ίσως  γι’  αυτό  ήταν   άδειο) και  μας  παρηγόρησαν  με  πεζές  πάστες. Μετά  την  Αλεξανδρούπολη  πιάσαμε  σε  Μυτιλήνη,  Σάμο, κλπ.  Τελικά, φτάσαμε  στον  Ν. Σ.  στις  7  Ιουνίου  το  βράδυ.&lt;br /&gt;
Σε  δύο  ώρες (!) ξεκινήσαμε  γιά  την  άσκηση  Αγαμέμνων  ‘82.  Γυρίσαμε  Κυριακή  13  Ιουνίου, τριγύρισα  με  την  Βέσπα Ι  στην  Πάρνηθα. Τρίτη  βγήκα  εξόδου  και  την  Πέμπτη ... ξανάφυγε  το  καράβι γιά  να  αντικαταστήσει  εν  πλώ  άλλο  που  είχε  περιπολία…&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΚΑΘΕ  ΣΑΒΒΑΤΟ   Το 1983 πέρασε  με  ψάξιμο  και  μερική  απασχόληση  στην  εταιρεία “Κάθε  Σάββατο” της   Σχολής  Ζηρίδη.  Εκεί, στην διάρκεια της εβδομάδας  βοηθούσα  στην  προετοιμασία  και  την  οργάνωση των  εκδηλώσεων.  -Στέφο, πέταξε  με  την  βέσπα  σου  αυτές τις  φόρμες  στο  Παγκράτι, μετά  γράψε στην  γραφομηχανή  μιά  λίστα  των  παιδιών  Δ’ , Ε’ , Στ’ Δημοτικού  γιά  το  μπάσκετ κι  όταν  τελειώσεις   την   πηγαίνεις   στον  τυπογράφο  μαζί με  τα  σλάϊτς  από  το  φωτογραφείο  στους  Αμπελοκήπους...&lt;br /&gt;
Αλλά, όπως  υποδηλώνει  το  όνομα  της  εταιρείας,  το  μεγάλο  γλέντι  γινόταν  κάθε  Σάββατο. Από   νωρίς  το  πρωϊ ξεκινούσα  σαν  συνοδός  των  παιδιών  στο  πούλμαν  και  τα  μαζεύαμε  στην  Σχολή  Ζηρίδη.    Εκεί  χωρίζονταν  κατά  αθλήματα  με  τους  άλλους  συναδέλφους  μου.  Στην  αρχή  πήγαινα  τα  παιδιά  της  ιππασίας  στον  ιππικό  όμιλο  Παραδείσου. Ευτυχώς  απλώς  περπατούσα  δίπλα  στα  άλογα,  γιατί  η  μόνη  μου  άλλη  εμπειρία  ήταν  στους  λόφους  της  Ουαλλίας, κρεμασμένος  ανάποδα  στον  λαιμό  ενός  αλόγου, δωροδοκώντας το  με  ένα  μήλο  γιά  να κινηθεί.  Η  παιδική  γαϊδουροκαβαλλαρία  στην  Μύκονο  δεν φτάνει.&lt;br /&gt;
Κατόπιν  πήγαινα  τα  παιδιά  του  πατινάζ.  Αφού  είδαμε  πως  ο  μισός  χρόνος  του  εικοσάλεπτου  αφιερωνόταν  από  τα  παιδιά  στο... δέσιμο των  απείρου  μήκους  κορδονιών, έγινα  πρωταθλητής  σε  ταχύτητα  δεσίματος.  Μετά  την  διαδικασία  αυτή, στεκόμουν  έξω  από  τον  πάγο,  προσφέροντας  ενθάρρυνση  και συμβουλές.  - Ελεύθερα  τα  χέρια  σου, Ελένη, να  κρατήσεις  ισορροπία  καλύτερα.   Μην  φοβάσαι,  Νίκο, σήμερα  ο  πάγος  είναι  μαλακός.    Το  αστείο  είναι  ότι  την  μία  φορά  που  βρέθηκα  στον  πάγο,  το  ένα  μου  πόδι  πήγε  νότια  και  το  άλλο  βόρεια  με  αποτέλεσμα  να  σταματήσει  εκεί  η  καρριέρα  μου  σαν  παγοδρόμος.  Ευτυχώς, τα   παιδιά  δεν  το  είδαν  αυτό! &lt;br /&gt;
Μετά  βρήκα  τον  δρόμο  μου  στο  τμήμα  ορειβασίας.  Μαζί  με  την  συμπαθέστατη  και  έμπειρη  υπεύθυνη  ετοιμάζαμε  διαδρομές   και  τα  Σαββατοκύριακα  πηγαίναμε  με  τα  παιδιά, ηλικίες  Γ’ έως  Στ’  Δημοτικού. Ξεκινώντας  από  τον  Υμηττό, το  Πάνιο,  τον  Κιθαιρώνα  και  την  Δίρφη  πήραμε  θάρρος  και  τολμήσαμε  να  κατεβούμε  την  Πάρνηθα  υπό  βροχή. Δυστυχώς αυτό έγινε την  φορά  που έφερε  η  υπεύθυνη  τον  γιό  της, πεντε  χρονών, με  έναν  συμμαθητή  του.  Μας  έπιασε  δυνατή, παγωμένη  βροχή, τα  μικρά  είχαν  εξαντληθεί  και  έφτασα  στο  πούλμαν  κουβαλώντας  ένα σε  κάθε  ώμο.  Μετά από αυτή  την εμπειρία όμως, φρονιμέψαμε  και  όταν  το  καλοκαίρι  ξεκινήσαμε  γιά  την  ... κορυφή  του  Ολύμπου δεν  αρκεστήκαμε  στους  ώμους  του  Στέφου.  Πήραμε  μαζί  έναν  εξαιρετικά  έμπειρο  εβδομηνταπεντάρη ορειβάτη, όσους  γονείς  είχαν  το  κουράγιο, αλλά  και τέσσερα  μουλάρια!   Η  ορειβασία  πήγε  καλά, αν  εξαιρέσουμε  τον  Φάνη  (διαβολάκος  με  φακίδες) που  κατηφόριζε  τρέχοντας  και  αν  δεν  τον  έπιανε  με  τα  δυό του χέρια  o Θανάσης, ένας  συνάδελφός  μου  (γραπώνοντας  ένα  δέντρο  με  τα  πόδια),  ο  Φάνης  θα  έφτανε  κάτω  πρώτος  με  αρκετή  διαφορά.   Η  αιτία  που  απέκτησα  μερικές  επιπλέον  γκρίζες  τρίχες  στα  27  μου  ήταν  η  ΄Αρτεμη, σε  υψόμετρο  μηδέν.  Γυρνώντας  στην  Αθήνα σταματήσαμε  γιά  μπάνιο  στον  Πλαταμώνα.  Παίζαμε  με  τα  παιδιά  στην  ρηχή  αμμουδιά,  όταν  μετρήσαμε  ένα  κεφάλι  λιγώτερο.  Στην  αρχή  ανήσυχοι βεβαιωθήκαμε  πως  δεν  βρισκόταν  στην  θάλασσα,  μετά  οι  συνοδοί  χωριστήκαμε  και  οργώσαμε  την  παραλία και τις  καλαμιές. Δεν  θα  ξεχάσω  εύκολα  την  ανακούφισή  μου  όταν  είδα  αυτό  το ξανθό  τσιλιβιθράκι  να  έρχεται  γλύφοντας  με  απάθεια  ένα παγωτό  ξυλάκι. Νομίζω  πως  στο  πούλμαν  της  επιστροφής,  όταν  διηγόμουν  την  καθιερωμένη  ιστορία  με  τα  Χόμπιτ  του  Τολκίεν   ( τότε  δεν είχε  ακόμα μεταφραστεί  στα  ελληνικά), έδωσα  με  αρκετά  πιό  αληθοφανές  πάθος  τις  περιπέτειες  με  τα  ξωτικά  στα  βουνά  και  τα  ποτάμια ! &lt;br /&gt;
Οργάνωσα ποδηλατικό τμήμα με τον Ερρίκο και τον Λουκά της 40ής. Πήγαμε Μαραθώνα, Πόρτο Ράφτη .&lt;br /&gt;
Σε  γενικές  γραμμές,  παρά  τις  λαχτάρες,  είχαμε  ωραίες  εμπειρίες,  οι  συνοδοί  είχαμε  καλές  σχέσεις, και  διασκεδάζαμε τουλάχιστον  όσο  και  τα  παιδιά. Μεταξύ  μας  λέγαμε  πως   και να  μην  μας  πλήρωναν,  πάλι  θα  θέλαμε  να  το  κάνουμε.  Φευ, μετά  ενάμισυ  ευχάριστο  χρόνο  η  εταιρεία  έκλεισε  λόγω   οργανωτικών  προβλημάτων.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΤΡΑΠΕΖΑ  ΠΙΣΤΕΩΣ  Ευτυχώς είχα  δώσει πριν  καιρό  εξετάσεις  στην  Τράπεζα  Πίστεως  και  με  προσέλαβαν  τον  Μάρτιο   1984.  Συμφωνούσα  διαφορές  5  δραχμών  μέχρι  το  βράδυ. Μετά  3,5  χρόνια  πήρα  άδεια  άνευ  αποδοχών  και  εξερεύνησα επί 10  μήνες την  Αμερική.  Εθνικά  πάρκα,  Νέα  Υόρκη,  Καλιφόρνια.  Ενθουσιάστηκα με  τις  κοινότητες  συνταξιούχων.  Επιστρέφοντας  στην  Αθήνα βοήθησα  εθελοντικά  γιά  2  χρόνια  στο  ίδρυμα  ηλικιωμένων  Σκέπη   Προνοίας,  παράλληλα  με  την  Τράπεζα.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ  Το  1990  έπεισα  τους  γονείς  μου  και  αγόρασαν  ένα  μικρό  ξενοδοχείο  32  κλινών  στην  Κηφισιά.  Το  ανακαινίσαμε  με  προσωπική  δουλειά  και  άρχισε  να  λειτουργεί σαν  πανσιόν.  Στο  τέλος  του  Σεπτεμβρίου  1992   σταμάτησα   να   εργάζομαι  στην  Τράπεζα  Πίστεως  και  από  τότε  δουλεύω  καθημερινά  στο  Ξενοδοχείο πρωΐ  και  απόγευμα, 365  μέρες  τον  χρόνο.&lt;br /&gt;
Μας οργάνωνε η Λίλυ, έως ότου προσελήφθη ως βιολόγος / υπεύθυνη του εκπαιδευτικού τμήματος στο Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας . Ο πατέρας μου συνεχίζει να βοηθάει καθημερινά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
΄Οταν, μετά περιπέτειες, επιτέλους αποκτήσαμε τον Παύλο (1997) και τον Γιώργο (2000)  «φρενάρισα» αρκετά τις ώρες μου στο ξενοδοχείο, κρατώντας  τα Σαββατοκύριακα γιά την οικογένειά μου.  Βέβαια, το ξενοδοχείο παραμένει έως το 2006 ένας συνδυασμός  χόμπυ και εργασίας .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΑ  ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ   Πάρα πολύ διάβασμα, μαστορέματα,&lt;br /&gt;
περπάτημα στα βουνα.  Οικογενειακά γενεολογικά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΜΗ  ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΑ  ΣΩΜΑΤΕΙΑ&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΝΑΥΤΟΠΡΟΣΚΟΠΟΙ : Ασχολήθηκα πάρα πολύ στην 3η ΟΑΝ, έφθασα Αρχηγός Συστήματος.&lt;br /&gt;
Αρχηγός Ομάδας στο 28ο Ν/Π Θεσσαλονίκης, και διετής προσπάθεια ίδρυσης του 6ου Ν/Π Λυκαβηττού.&lt;br /&gt;
Εθελοντής εκπαιδευτής στις σχολές του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων. Διεθνής εκπαίδευση εκπαιδευτών στην Γαλλία, Διακριτικό Δάσους Προσκόπων, Σχολή Κυβερνήτου, Κατασκηνωτική Τεχνική, Σκαπανική, όλες οι Βασικές.&lt;br /&gt;
Συνεχίζω να ασχολούμαι σε επιτροπές των  Παλαιών προσκόπων, των προσκόπων Μαρουσιού και Νέας Ερυθραίας – Εκάλης. ΄Εχω γράψει καμμιά εικοσαριά προσκοπικά βιβλιαράκια, έως 90 σελίδες .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΕΡΥΘΡΟΣ  ΣΤΑΥΡΟΣ : Ασχολήθηκα από ηλικίας 18 – 28 ετών. Πέρασα την εκπαίδευση Σαμαρείτη, την εκπαίδευση Ναυαγοσώστη  καί είχα μεγάλη δράση  στους σεισμούς Θεσσαλονίκης  το 1978.&lt;br /&gt;
ΔΙΑΦΟΡΑ : βοήθεια σε ιδρύματα αναπήρων, Αναμορφωτήριο Κορυδαλλού, Ζάννειο ορφανοτροφείο.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΗΘΙΚΕΣ  ΑΜΟΙΒΕΣ : &lt;br /&gt;
Αργυρό μετάλλιο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  γιά  μεγάλο αριθμό ( πάνω από 40 ) εθελοντικών αιμοδοσιών .&lt;br /&gt;
Χάλκινο μετάλλιο Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού  γιά τους σεισμούς Θεσσαλονίκης  .&lt;br /&gt;
Μετάλλιο ευδόκιμης  υπηρεσίας ως Αρχηγός (1974 – 1986 ) από το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων .&lt;br /&gt;
Βράβευση από το σωματείο «Το χαμόγελο του παιδιού» γιά βοήθεια  σε οικογένειες με δυσκολίες .&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>87.202.102.13</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1541</id>
		<title>Οδηγός Μεγάλης Πυράς</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1541"/>
		<updated>2006-10-20T06:40:30Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;87.202.102.13: &lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;Η    Μεγάλη  Πυρά    της   [[Κατασκήνωσης]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Σε κάθε κατασκήνωση, προσκαλούμε τις οικογένειες των παιδιών και τούς φίλους μας, να μας επισκεφθούν.  Αφού θαυμάσουν τις σκηνές, τις κατασκευές, τον χώρο και κυρίως εμάς, τους καλούμε να περάσουν μιά ήρεμη κι ευχάριστη ώρα γύρω από την φωτιά . &lt;br /&gt;
Συνήθως αυτό γίνεται Σάββατο βράδυ ( ή Τετάρτη, αν ο χώρος δεν είναι μακρυά) . Αντίθετα από την καθημερινή πυρά μετά το βραδυνό φαγητό και πριν τον ύπνο, η Μεγάλη Πυρά χρειάζεται και μεγάλη οργάνωση, επειδή συμμετέχει πολύς κόσμος, που δεν είναι μιά δεμένη παρέα όπως η Ομάδα. &lt;br /&gt;
Δίνουμε  μερικές  ιδέες,  ελπίζουμε  να βοηθήσουν .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΥΡΑ : Στέλνουμε προσκλήσεις που ενημερώνουν τους φίλους μας γιά την μέρα της Πυράς, αλλά και την ώρα που αρχίζει και τελειώνει . Καλό είναι να προσκαλέσουμε τις τοπικές αρχές, τον ιδιοκτήτη του χώρου και τους προμηθευτές μας, εκτός από τους γνωστούς των παιδιών και τα παλιά μέλη της Ομάδας. Οι προσκλήσεις μπορεί να είναι πρωτότυπες, φτιαγμένες από τα παιδιά.  Φροντίστε  να&lt;br /&gt;
καθήσουν όλοι  πρίν σκοτεινιάσει και η πυρά να αρχίζει την ώρα που δύει ο ήλιος .&lt;br /&gt;
Γιά να μην τρέχει όλο το επιτελείο δεξιά-αριστερά την ώρα της πυράς, έχει οριστεί ένας υπεύθυνος γιά τον συντονισμό (πυράρχης, τελετάρχης ή όπως θέλετε) και σηκώνεται μόνο αυτός. Αυτός δίνει αρμοδιότητες όπου χρειάζεται, ορίζει ποιός βαθμοφόρος θα δολοφονεί τα παιδιά ή τους επισκέπτες που μιλάνε . Ορίζει τον φύλακα της φωτιάς, ο οποίος την ανάβει, την τροφοδοτεί ώστε να μην χαμηλώσουν ή παραψηλώσουν οι φλόγες και την σβήνει στο τέλος. &lt;br /&gt;
΄Εχουμε έτοιμο το πρόγραμμα πολλές μέρες πριν, ώστε να ετοιμαστούμε σωστά. Κάνουμε τουλάχιστον μιά γενική δοκιμή, ώστε να ξέρει ο καθένας τον ρόλο του και ΟΛΟΙ τα τραγούδια. Συγχρόνως βεβαιωνόμαστε ότι η μία ώρα στο χαρτί δεν είναι δυόμιση στην πραγματικότητα . Οι επισκέπτες μας πρέπει να προλάβουν μετά την πυρά ανοιχτά τα εστιατόρια του γειτονικού χωριού γιά το βραδυνό τους. Αν η περιοχή δεν μπορεί εύκολα να ταϊσει όλο τον κόσμο που έχουμε καλέσει, ίσως πρέπει να φροντίσουμε να συννενοηθούμε, ώστε να έχουν ετοιμάσει αρκετές μερίδες και τραπέζια, κλεισμένα συγκεκριμένη ώρα !  Αυτό ας παρακαλέσουμε την Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης να το κανονίσει πριν την πυρά, γιατί κακοταϊσμένος γονέας = δυσαρεστημένος γονέας, όσο ... νόστιμα κι αν ήταν τα σκέτς μας.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ : Διαλέγοντας τον χώρο, καλό είναι να βρούμε την πιθανότερη κατεύθυνση του καπνού, να υπολογίσουμε πόσους θεατές θα έχουμε και που θα καθίσουν. Γιά τυχόν ηλικιωμένους έχουμε μερικά κασόνια σκεπασμένα με διπλωμένες κουβέρτες ή υπνόσακκους. Ας είναι λιγώτερο γραφικά από τα βράχια, τους ετοι-μόρροπους πάγκους ή τους κορμούς που θα καθήσουν οι υπόλοιποι, δεν πειράζει.&lt;br /&gt;
Αναλόγως καιρού, προβλέπουμε τι θα κάνουμε σε περίπτωση βροχής . &lt;br /&gt;
Το μέγεθος της φωτιάς εξαρτάται από την περιοχή. Από το αν υπάρχουν και επιτρέπεται να κόψουμε ξερά κλαδιά, αν μπορούμε να αγοράσουμε μερικά κούτσουρα, αν απαγορεύεται τελείως το άναμμα φωτιάς και πρέπει να αρκεστούμε σε μερικές λάμπες θυέλλης, αν ο αέρας είναι επικίνδυνος. &lt;br /&gt;
Στην Ελλάδα απαγορεύεται τελείως το άναμμα φωτιάς  στο ύπαιθρο το καλοκαίρι . Είναι λοιπόν καλή ιδέα να έχουμε προσκαλέσει και τους πλησιέστερους δασικούς πυροσβέστες, έτσι αποφεύγουμε την πιθανότητα να βρεθούμε στο αυτόφωρο και τεράστιους τίτλους στις εφημερίδες.&lt;br /&gt;
Ας μην αναφερθώ σε μιά πυρά το 1976 στην Χαλκιδική που επεκτάθηκε κάτω από τις πευκοβελόνες και ελλείψει νερού σβήσαμε - στο τσάκ – χτυπώντας τις φλόγες με χλωρά κλαδιά  και χρησιμοποιώντας  φυσικούς πυροσβεστήρες (κατουρώντας) . &lt;br /&gt;
Γιά να αποφύγουμε τέτοια εξέλιξη, σκάβουμε ένα ρηχό λάκκο, φυλάγοντας το χώμα γιά να τον σκεπάσουμε μετά την κατασκήνωση .&lt;br /&gt;
Τον τριγυρίζουμε με μεγάλες πέτρες ή κορμούς, σκεπασμένους με λάσπη γιά να μην καούν. Ετοιμάζουμε τα βασικά ξύλα, συνήθως σε σχήμα πυραμίδας, ή ένα μεγάλο κούτσουρο στην μέση αν η περιοχή είναι ασφαλής. Χαμηλή, σε σχήμα αστεριού αν έχουμε λίγα ξύλα ή ο φόβος πυρκαϊάς είναι μεγάλος.  Δένοντας τα ξύλα με λεπτό σύρμα, διατηρούν την θέση που τα βάλαμε. Κυκλώνοντας με  κοτετσόσυρμα ή λεπτό μεταλλικό δικτυωτό αποφεύγουμε να πετάγονται σπίθες . Κάτω από τα ξύλα, στην βάση τους έχουμε προσάναμμα. Αν μπορούμε, αποφεύγουμε τα … μαγικά υγρά, πετρέλαιο ή οινόπνευμα .  ‘Η τουλάχιστον  βάζουμε λίγο και διακριτικά, από πριν .&lt;br /&gt;
Προς θεού, ποτέ βενζίνη .  Σε ασφαλή απόσταση έχουμε  σωριάσει  έτοιμο ξυλοσωρό,  χωρισμένο κατά μέγεθος ξύλων και σκεπασμένο σε βροχερό καιρό . Καθαρίζουμε όλα τα εύφλεκτα υλικά σε αρκετή ακτίνα και έχουμε έτοιμο άγημα φωτιάς, πυροσβεστήρες, νερό και εργαλεία .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΑΡΧΗ ΤΗΣ  ΠΥΡΑΣ : Τραγουδώντας αργά τον κανόνα «Στην φωτιά μας πλησιάστε, στο σκοτάδι κι ευτυχείς τραγουδάτε» το αρχηγείο καλεί τα παιδιά που έρχονται σιγά-σιγά, ώστε να έχουν καθήσει όλοι στην τρίτη επανάληψη του κανόνα . Μπορούμε να ανάψουμε πρωτότυπα την φωτιά, με πυρσοφόρους από τις ενωμοτίες, ινδιάνο μάγο, με την ιστορία του Προμηθέα κλπ, ανάλογα και με το θέμα της κατασκήνωσης. &lt;br /&gt;
Κρυφό άναμμα : πριν την έναρξη βάζουμε μέσα στο προσάναμμα αναμμένο κερί, φιμωμένο με κονσερβοκούτι. Χωρίς να πλησιάσει κανείς, τραβάμε μ’ ένα σύρμα το κουτί κι η φωτιά ανάβει μόνη της .  Ωραία και η επιπλέουσα πυρά, σε παραλία, που ανάβει κρυφά κολυμβητής ή βάρκα. Συννενοηθείτε με το Λιμεναρχείο !&lt;br /&gt;
Ο Αρχηγός  λέει την ευχή της πυράς  :&lt;br /&gt;
- Σαν την φλόγα π’ ανάβει σ’ αυτή την φωτιά, έτσι ας ανάψει μέσα μας το αίσθημα   της αγάπης και του αλτρουϊσμού.&lt;br /&gt;
- - Σαν τη ζεστασιά που χαρίζει η καλή μας φωτιά, έτσι ας ζεστάνουν τους γύρω μας οι καλές μας πράξεις.&lt;br /&gt;
- - Σαν τον καπνό που υψώνεται κι απλώνει ολόγυρα, έτσι ας απλωθεί σ’ όλο τον κόσμο η προσκοπική ιδεολογία .&lt;br /&gt;
- - Σαν τις σπίθες που πέφτουν και σβύνουν, έτσι ας σβήσουν μέσα μας τα κακά συναισθήματά μας .&lt;br /&gt;
Αμέσως μετά την ευχή, ο Αρχηγός διευθύνει το τραγούδι «Φλόγα Προμηθέως» και η πυρά συνεχίζεται. Μπορεί να καλοσωρίσει τους καινούργιους κατασκηνωτές στην πρώτη τους μεγάλη πυρά. Τους φωνάζει έναν έναν στην φωτιά, να προσθέσουν ένα μικρό ξύλο ο καθένας στην φωτιά, δείχνοντας έτσι πως ανήκουν στον κύκλο της πυράς και στην ομάδα γενικώτερα.  Η να ζητήσει από όλους να θυμηθούν την πρώτη τους πυρά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ : καλύτερα να έχουμε πολλά στοιχεία που εναλάσσονται γρήγορα, παρά μιά παράσταση με μεγάλη διάρκεια. Μπορούμε να «σπάσουμε τον πάγο» με ένα ζωηρό παιχνίδι, στο οποίο συμμετέχουν και οι θεατές. Σύντομα θεατρικά σκέτς, τραγούδια, αρθράκια από την εφημερίδα την κατασκήνωσης, κανόνες, επίδειξη τεχνικής ικανότητας . Αν πρέπει να τραγουδήσουμε όλα όσα ξέρουμε ( ή … δεν ξέρουμε ), ας διαλέξουμε ένα στίχο από το καθένα. Θα συνδυαστούν αρκετά εύκολα σε ένα πότ – πουρί που είναι πρωτότυπο και κουράζει λιγώτερο .  Τον συντονισμό και το πρόγραμμα μπορεί να αναλάβει μιά από τις ενωμοτίες, οπότε τις επιβραβεύσεις τις αναλαμβάνουν τα παιδιά αυτής της ενωμοτίας και υπεύθυνος γιά τον συντονισμό της όλης πυράς είναι ο ενωμοτάρχης . Αυτό ας γίνει με προσοχή, γιατί οι καθυστερήσεις χαλάνε την ατμόσφαιρα. Η πυρά πρέπει να αρχίσει ακριβώς την ώρα που ορίσαμε και να μην υπάρχουν χάσματα ανάμεσα στις παρουσιάσεις .  Στις πρόβες έχει καθοριστεί πως ο Νίκος θα διευθύνει την τάδε επιβράβευση μετά το σκέτς των Γλάρων και ο Γιάννης τον Χ κανόνα μετά το παιχνίδι των  Λαγών.  Οι επιβραβευτές πρέπει να σηκώνονται αμέσως πρίν τελειώσει η παρουσίαση, ώστε να μην χάνεται δευτερόλεπτο . Αν κάτι αργεί να παρουσιαστεί, ο συντονιστής της πυράς περνά στο επόμενο. Ας έχουμε σκεφτεί τι θα κάνουμε σε περίπτωση βροχής, ας έχει ο υπεύθυνος Α’ βοηθειών έτοιμο το φαρμακείο γιά κάποιο μικρό έγκαυμα ή  τραυματισμό . Δεν αφήνουμε τίποτε στην τύχη : υποβολέας σε δύσκολους ρόλους, εναλλακτικό πρόγραμμα π.χ. αν έχουμε σκέτς που περιλαμβάνει καζάνι κανίβαλων και την τελευταία στιγμή πάρει ο αέρας το καζάνι …&lt;br /&gt;
Προσπαθούμε να συμμετέχουν όλοι οι παριστάμενοι στα τραγούδια και τα παιχνίδια. Γιά να το πετύχουμε, μοιράζουμε τα τραγούδια (με μεγάλα γράμματα) φωτοτυπημένα και εξηγούμε κάθε παιχνίδι πριν αρχίσει. Ευχής έργο θα ήταν να εξηγήσει κάποιος - αν είναι εξηγήσιμα – και τα σκέτς, πριν αρχίσουν ή όσο παίζονται. Τα παιδιά παρασύρονται, ενθουσιάζονται, γελάνε, μιλάνε γρήγορα ή από μέσα τους . Οι γονείς χαίρονται μεν, αλλ’ όχι επειδή κατάλαβαν το αστείο, επειδή βλέπουν χαρούμενα τα παιδιά τους .  Κάτι ακόμα, συνήθως τα παιχνίδια μας είναι ομαδικά, ενωμοτιακά. Η ώρα της πυράς είναι καλή και γιά ατομικά παιχνίδια, είναι ώρα παρέας και όχι συναγωνισμού.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Το πρόγραμμα  ακολουθεί τις φλόγες : στην αρχή επιβλητικό, είναι η μαγική ώρα που η φωτιά ανάβει, μεταμορφώνοντας έναν νεκρό σωρό ξύλα σε ένα ζωντανό ον  που θα μας κρατήσει συντροφιά γιά κάμποση ώρα και ίσως να κρατήσουμε την ανάμνησή του όσο ζούμε .  Συνεχίζουμε με ζωηρά και ηχηρά στοιχεία προγράμματος όσο οι φλόγες «πάν’ ψηλά» . ‘Οσο προχωρά η ώρα,  οι φλόγες χαμηλώνουν αλλά ζεσταίνουν περισσότερο. Βάζουμε πιό ήσυχα στοιχεία στο πρόγραμμα,  γίνεται από ζωηρό και τρελλό που ξεκίνησε, ήρεμο, ρομαντικό, νοσταλγικό . Βάζουμε λοιπόν τις παρουσιάσεις στη σειρά αυτή, ανάλογα με το περιεχόμενό τους . Το σκέτς με το μπουγέλωμα στην αρχή, μαζί με ζωηρά παιχνίδια και τραγούδια. Σιγά-σιγά περνάμε στο «θυμήσου όπου πας» και τελειώνουμε με το «μήπως πρέπει να φύγουμε».&lt;br /&gt;
Στο τέλος του προγράμματος ο Αρχηγός λέει δυό λόγια γιά να εμπνεύσει, να ηρεμήσει, να ανεβάσει πνευματικά . Προσοχή να είναι δύο τα λόγια, γιατί όλοι μας παρασυρόμαστε . Ο Υπαρχηγός αναγγέλλει  τους σκοπούς και κλείνουμε με το σιωπητήριο «Η μέρα πάει» και την προσευχή, συνήθως «Χριστέ, στις σκηνές μαζεμμένοι» . Αξίζει λίγη προσπάθεια να αποφύγουμε τις φωνές, τις σφυρίχτρες και την ένταση . Τα παιδιά θα πάνε πιό εύκολα γιά ύπνο όταν κλείσει ήρεμα η πυρά. Ας μην ξεχνάμε, απόψε έχουν και  τους γονείς τους εδώ, πρέπει να αποφύγουμε να δημιουργήσουμε συνθήκες γιά δύσκολους αποχωρισμούς . &lt;br /&gt;
Πάρα πολύ μεγάλη σημασία πρέπει να δώσουμε στο να τελειώσει η πυρά την ορισμένη ώρα .             Αν το πρόγραμμα γίνει και τηρηθεί σωστά, όλα τα παραπάνω&lt;br /&gt;
χωράνε σε μιάμισυ ώρα . Ο πυράρχης  μπορεί να επιταχύνει τα πράγματα αν βλέπει πως το πρόγραμμα καθυστερεί, ώστε η φωτιά να σβήσει στις 9  ή τις 9:30, όπως προγραμματίσαμε. Ας λυπηθούμε αυτούς που κάθονται σ’ ένα μυτερό κούτσουρο, πεινασμένοι, πνιγμένοι απ’ τον καπνό, κουφαμένοι από τα τραγούδια  (και τα αστεία)μας .        Ιδού μιά     Πυρά   μίας  ώρας,    με  4 ενωμοτίες :&lt;br /&gt;
Επίσκεψη γονέων  και  φίλων  στην Κατασκήνωση&lt;br /&gt;
19:45  Προσέλευση, κάθισμα, τακτοποίηση θεατών . ( Δύση  ηλίου 19:40 περίπου ).&lt;br /&gt;
20:00  ΄Αναμμα / κλήση πυράς&lt;br /&gt;
20:05  Ευχή πυράς / καλοσώρισμα&lt;br /&gt;
20:10  Τραγούδι  1, κανόνας 2&lt;br /&gt;
20:15  Παρουσίαση ενωμοτίας Α, επιβράβευση Κώστας&lt;br /&gt;
20:20  Χορός 3 με γονείς&lt;br /&gt;
20:25  Τραγούδι 4&lt;br /&gt;
20:30  Παρουσίαση ενωμοτίας Β, επιβράβευση Ερρίκος&lt;br /&gt;
20:35  Κανόνας 5 / ορχήστρα μπουκαλιών &lt;br /&gt;
20:40  Παρουσίαση ενωμοτίας Γ, επιβράβευση ΄Αγγελος&lt;br /&gt;
20:45  Ιστορία  από το αρχηγείο  ή  κάποιον παλιό&lt;br /&gt;
20:50  Παρουσίαση ενωμοτίας Δ, επιβράβευση Αλέξανδρος&lt;br /&gt;
20:55  Δύο λόγια Αρχηγού .        Αναγγελία σκοπών .      Προσευχή&lt;br /&gt;
21:00  Στις σκηνές μας, σιωπηλά. Σβήσιμο φωτιάς.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΜΕΤΑ  ΤΗΝ  ΠΥΡΑ : Μερικές λάμπες ή μεγάλα παιδιά με φακούς στο μονοπάτι θα βοηθήσουν αισθητά να φτάσουν σώοι οι καλεσμένοι μας στην έξοδο της κατασκήνωσης.  Αφού πλαγιάσουν οι κατασκηνωτές, ο φύλακας της φωτιάς  μένει κάμποση ώρα δίπλα στην «σβησμένη» φωτιά, συχνά μας την σκάει και ξανανάβει .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(  Παρένθεση   : Το  αρχικό κείμενο  το έγραψα  γιά μιά Βασική το 1983 .   &lt;br /&gt;
Το 2005 γιά πρώτη  φορά ήμουνα γονέας κατασκηνωτή .  Το παιδί μου λατρεύει το ύπαιθρο, τραγουδάει  στο σπίτι  λυκοπουλικά τραγούδια  και  από 3 ετών  διανυκτέρευσε επανειλημμένα σε σκηνή .  Κι όμως,  μετά την πυρά δήλωσε επίμονα ότι  περνάει πολύ ωραία, αλλά θέλει να  γυρίσει σπίτι !   Μπείτε στην θέση  ενός κατασκηνωτή που δεν έχει τόσο στενή σχέση με το ύπαιθρο  και την σκληραγωγία . &lt;br /&gt;
Προϊδεάστε τους γονείς, ενδεχομένως προγραμματίστε  χρόνο «κατ’ οικογένειες» πριν την πυρά, αλλά  αμέσως μετά την προσευχή   φροντίστε διακριτικά να εξαφανιστούν  γρήγορα  οι γονείς  γιά  να  αποφευχθούν  δράματα !  )&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ : Το ‘’ κάτι ‘’ που νοιώθεις μέσα στην παρέα , γύρω στην φωτιά , το βράδυ στο ύπαιθρο , δεν περιγράφεται σε όποιον δεν το εζησε . ΄Ομως, αυτή η μαγευτική ατμόσφαιρα χάνεται εύκολα . ΄Ενας μικροκαυγάς, μιά βρισιά, ένας τραυματισμός απο απροσεξία ή βιασύνη , η ανόητη έναρξη σε μερικές πυρές ‘’ –Μας συνχωρείτε που θα παρουσιάσουμε κάτι πρόχειρο …’’ , μιά παρεξήγηση, η αναφορά στα οικονομικά ή άλλα προβλήματα της ομάδας μας ή ένας εκνευρισμός αρκούν , εχουν τη δυναμη να δηλητηριάσουν την ατμόσφαιρα για όλους .&lt;br /&gt;
Ας πάρουμε λοιπόν την απόφαση να βάλουμε γιά λίγο στην άκρη τα προβλήματα και τις μικροδυσκολίες . Θα μας μείνει όλη η ομορφιά που μπορούν να μας δώσουν αυτές οι στιγμές γύρω στην πυρά της κατασκήνωσης :  « Φλόγες που παίζουν με το ξύλο,  σπίθες που πετούν …»  ( από το βιβλίο της  Λεζάρ ) .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Σπίθες που  μπορεί να μείνουν στα μάτια  &lt;br /&gt;
και την καρδιά  ενός παιδιού&lt;br /&gt;
γιά όλη την ζωή του .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Στέφος  Αλευράς, Σεπτέμβριος 2006  .&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>87.202.102.13</name></author>
	</entry>
	<entry>
		<id>https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1540</id>
		<title>Οδηγός Μεγάλης Πυράς</title>
		<link rel="alternate" type="text/html" href="https://wiki.3oan.gr/index.php?title=%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%82_%CE%9C%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%82&amp;diff=1540"/>
		<updated>2006-10-20T06:25:13Z</updated>

		<summary type="html">&lt;p&gt;87.202.102.13: Πρώτη τοποθέτηση &amp;quot;Πυράς&amp;quot; από Στέφο&lt;/p&gt;
&lt;hr /&gt;
&lt;div&gt;Η    Μεγάλη  Πυρά    της   [[Κατασκήνωσης]]&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Σε κάθε κατασκήνωση, προσκαλούμε τις οικογένειες των παιδιών και τούς φίλους μας, να μας επισκεφθούν.  Αφού θαυμάσουν τις σκηνές, τις κατασκευές, τον χώρο και κυρίως εμάς, τους καλούμε να περάσουν μιά ήρεμη κι ευχάριστη ώρα γύρω από την φωτιά . &lt;br /&gt;
Συνήθως αυτό γίνεται Σάββατο βράδυ ( ή Τετάρτη, αν ο χώρος δεν είναι μακρυά) . Αντίθετα από την καθημερινή πυρά μετά το βραδυνό φαγητό και πριν τον ύπνο, η Μεγάλη Πυρά χρειάζεται και μεγάλη οργάνωση, επειδή συμμετέχει πολύς κόσμος, που δεν είναι μιά δεμένη παρέα όπως η Ομάδα. &lt;br /&gt;
Δίνουμε  μερικές  ιδέες,  ελπίζουμε  να βοηθήσουν .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΥΡΑ : Στέλνουμε προσκλήσεις που ενημερώνουν τους φίλους μας γιά την μέρα της Πυράς, αλλά και την ώρα που αρχίζει και τελειώνει . Καλό είναι να προσκαλέσουμε τις τοπικές αρχές, τον ιδιοκτήτη του χώρου και τους προμηθευτές μας, εκτός από τους γνωστούς των παιδιών και τα παλιά μέλη της Ομάδας. Οι προσκλήσεις μπορεί να είναι πρωτότυπες, φτιαγμένες από τα παιδιά.  Φροντίστε  να&lt;br /&gt;
καθήσουν όλοι  πρίν σκοτεινιάσει και η πυρά να αρχίζει την ώρα που δύει ο ήλιος .&lt;br /&gt;
Γιά να μην τρέχει όλο το επιτελείο δεξιά-αριστερά την ώρα της πυράς, έχει οριστεί ένας υπεύθυνος γιά τον συντονισμό (πυράρχης, τελετάρχης ή όπως θέλετε) και σηκώνεται μόνο αυτός. Αυτός δίνει αρμοδιότητες όπου χρειάζεται, ορίζει ποιός βαθμοφόρος θα δολοφονεί τα παιδιά ή τους επισκέπτες που μιλάνε . Ορίζει τον φύλακα της φωτιάς, ο οποίος την ανάβει, την τροφοδοτεί ώστε να μην χαμηλώσουν ή παραψηλώσουν οι φλόγες και την σβήνει στο τέλος. &lt;br /&gt;
΄Εχουμε έτοιμο το πρόγραμμα πολλές μέρες πριν, ώστε να ετοιμαστούμε σωστά. Κάνουμε τουλάχιστον μιά γενική δοκιμή, ώστε να ξέρει ο καθένας τον ρόλο του και ΟΛΟΙ τα τραγούδια. Συγχρόνως βεβαιωνόμαστε ότι η μία ώρα στο χαρτί δεν είναι δυόμιση στην πραγματικότητα . Οι επισκέπτες μας πρέπει να προλάβουν μετά την πυρά ανοιχτά τα εστιατόρια του γειτονικού χωριού γιά το βραδυνό τους. Αν η περιοχή δεν μπορεί εύκολα να ταϊσει όλο τον κόσμο που έχουμε καλέσει, ίσως πρέπει να φροντίσουμε να συννενοηθούμε, ώστε να έχουν ετοιμάσει αρκετές μερίδες και τραπέζια, κλεισμένα συγκεκριμένη ώρα !  Αυτό ας παρακαλέσουμε την Επιτροπή Κοινωνικής Συμπαράστασης να το κανονίσει πριν την πυρά, γιατί κακοταϊσμένος γονέας = δυσαρεστημένος γονέας, όσο ... νόστιμα κι αν ήταν τα σκέτς μας.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΤΕΧΝΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ : Διαλέγοντας τον χώρο, καλό είναι να βρούμε την πιθανότερη κατεύθυνση του καπνού, να υπολογίσουμε πόσους θεατές θα έχουμε και που θα καθίσουν. Γιά τυχόν ηλικιωμένους έχουμε μερικά κασόνια σκεπασμένα με διπλωμένες κουβέρτες ή υπνόσακκους. Ας είναι λιγώτερο γραφικά από τα βράχια, τους ετοι-μόρροπους πάγκους ή τους κορμούς που θα καθήσουν οι υπόλοιποι, δεν πειράζει.&lt;br /&gt;
Αναλόγως καιρού, προβλέπουμε τι θα κάνουμε σε περίπτωση βροχής . &lt;br /&gt;
Το μέγεθος της φωτιάς εξαρτάται από την περιοχή. Από το αν υπάρχουν και επιτρέπεται να κόψουμε ξερά κλαδιά, αν μπορούμε να αγοράσουμε μερικά κούτσουρα, αν απαγορεύεται τελείως το άναμμα φωτιάς και πρέπει να αρκεστούμε σε μερικές λάμπες θυέλλης, αν ο αέρας είναι επικίνδυνος. &lt;br /&gt;
Στην Ελλάδα απαγορεύεται τελείως το άναμμα φωτιάς  στο ύπαιθρο το καλοκαίρι . Είναι λοιπόν καλή ιδέα να έχουμε προσκαλέσει και τους πλησιέστερους δασικούς πυροσβέστες, έτσι αποφεύγουμε την πιθανότητα να βρεθούμε στο αυτόφωρο και τεράστιους τίτλους στις εφημερίδες.&lt;br /&gt;
Ας μην αναφερθώ σε μιά πυρά το 1976 στην Χαλκιδική που επεκτάθηκε κάτω από τις πευκοβελόνες και ελλείψει νερού σβήσαμε - στο τσάκ – χτυπώντας τις φλόγες με χλωρά κλαδιά  και χρησιμοποιώντας  φυσικούς πυροσβεστήρες (κατουρώντας) . &lt;br /&gt;
Γιά να αποφύγουμε τέτοια εξέλιξη, σκάβουμε ένα ρηχό λάκκο, φυλάγοντας το χώμα γιά να τον σκεπάσουμε μετά την κατασκήνωση .&lt;br /&gt;
Τον τριγυρίζουμε με μεγάλες πέτρες ή κορμούς, σκεπασμένους με λάσπη γιά να μην καούν. Ετοιμάζουμε τα βασικά ξύλα, συνήθως σε σχήμα πυραμίδας, ή ένα μεγάλο κούτσουρο στην μέση αν η περιοχή είναι ασφαλής. Χαμηλή, σε σχήμα αστεριού αν έχουμε λίγα ξύλα ή ο φόβος πυρκαϊάς είναι μεγάλος.  Δένοντας τα ξύλα με λεπτό σύρμα, διατηρούν την θέση που τα βάλαμε. Κυκλώνοντας με  κοτετσόσυρμα ή λεπτό μεταλλικό δικτυωτό αποφεύγουμε να πετάγονται σπίθες . Κάτω από τα ξύλα, στην βάση τους έχουμε προσάναμμα. Αν μπορούμε, αποφεύγουμε τα … μαγικά υγρά, πετρέλαιο ή οινόπνευμα .  ‘Η τουλάχιστον  βάζουμε λίγο και διακριτικά, από πριν .&lt;br /&gt;
Προς θεού, ποτέ βενζίνη .  Σε ασφαλή απόσταση έχουμε  σωριάσει  έτοιμο ξυλοσωρό,  χωρισμένο κατά μέγεθος ξύλων και σκεπασμένο σε βροχερό καιρό . Καθαρίζουμε όλα τα εύφλεκτα υλικά σε αρκετή ακτίνα και έχουμε έτοιμο άγημα φωτιάς, πυροσβεστήρες, νερό και εργαλεία .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΑΡΧΗ ΤΗΣ  ΠΥΡΑΣ : Τραγουδώντας αργά τον κανόνα «Στην φωτιά μας πλησιάστε, στο σκοτάδι κι ευτυχείς τραγουδάτε» το αρχηγείο καλεί τα παιδιά που έρχονται σιγά-σιγά, ώστε να έχουν καθήσει όλοι στην τρίτη επανάληψη του κανόνα . Μπορούμε να ανάψουμε πρωτότυπα την φωτιά, με πυρσοφόρους από τις ενωμοτίες, ινδιάνο μάγο, με την ιστορία του Προμηθέα κλπ, ανάλογα και με το θέμα της κατασκήνωσης. &lt;br /&gt;
Κρυφό άναμμα : πριν την έναρξη βάζουμε μέσα στο προσάναμμα αναμμένο κερί, φιμωμένο με κονσερβοκούτι. Χωρίς να πλησιάσει κανείς, τραβάμε μ’ ένα σύρμα το κουτί κι η φωτιά ανάβει μόνη της .  Ωραία και η επιπλέουσα πυρά, σε παραλία, που ανάβει κρυφά κολυμβητής ή βάρκα. Συννενοηθείτε με το Λιμεναρχείο !&lt;br /&gt;
Ο Αρχηγός  λέει την ευχή της πυράς  :&lt;br /&gt;
- Σαν την φλόγα π’ ανάβει σ’ αυτή την φωτιά, έτσι ας ανάψει μέσα μας το αίσθημα   της αγάπης και του αλτρουϊσμού.&lt;br /&gt;
- - Σαν τη ζεστασιά που χαρίζει η καλή μας φωτιά, έτσι ας ζεστάνουν τους γύρω μας οι καλές μας πράξεις.&lt;br /&gt;
- - Σαν τον καπνό που υψώνεται κι απλώνει ολόγυρα, έτσι ας απλωθεί σ’ όλο τον κόσμο η προσκοπική ιδεολογία .&lt;br /&gt;
- - Σαν τις σπίθες που πέφτουν και σβύνουν, έτσι ας σβήσουν μέσα μας τα κακά συναισθήματά μας .&lt;br /&gt;
Αμέσως μετά την ευχή, ο Αρχηγός διευθύνει το τραγούδι «Φλόγα Προμηθέως» και η πυρά συνεχίζεται. Μπορεί να καλοσωρίσει τους καινούργιους κατασκηνωτές στην πρώτη τους μεγάλη πυρά. Τους φωνάζει έναν έναν στην φωτιά, να προσθέσουν ένα μικρό ξύλο ο καθένας στην φωτιά, δείχνοντας έτσι πως ανήκουν στον κύκλο της πυράς και στην ομάδα γενικώτερα.  Η να ζητήσει από όλους να θυμηθούν την πρώτη τους πυρά .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ : καλύτερα να έχουμε πολλά στοιχεία που εναλάσσονται γρήγορα, παρά μιά παράσταση με μεγάλη διάρκεια. Μπορούμε να «σπάσουμε τον πάγο» με ένα ζωηρό παιχνίδι, στο οποίο συμμετέχουν και οι θεατές. Σύντομα θεατρικά σκέτς, τραγούδια, αρθράκια από την εφημερίδα την κατασκήνωσης, κανόνες, επίδειξη τεχνικής ικανότητας . Αν πρέπει να τραγουδήσουμε όλα όσα ξέρουμε ( ή … δεν ξέρουμε ), ας διαλέξουμε ένα στίχο από το καθένα. Θα συνδυαστούν αρκετά εύκολα σε ένα πότ – πουρί που είναι πρωτότυπο και κουράζει λιγώτερο .  Τον συντονισμό και το πρόγραμμα μπορεί να αναλάβει μιά από τις ενωμοτίες, οπότε τις επιβραβεύσεις τις αναλαμβάνουν τα παιδιά αυτής της ενωμοτίας και υπεύθυνος γιά τον συντονισμό της όλης πυράς είναι ο ενωμοτάρχης . Αυτό ας γίνει με προσοχή, γιατί οι καθυστερήσεις χαλάνε την ατμόσφαιρα. Η πυρά πρέπει να αρχίσει ακριβώς την ώρα που ορίσαμε και να μην υπάρχουν χάσματα ανάμεσα στις παρουσιάσεις .  Στις πρόβες έχει καθοριστεί πως ο Νίκος θα διευθύνει την τάδε επιβράβευση μετά το σκέτς των Γλάρων και ο Γιάννης τον Χ κανόνα μετά το παιχνίδι των  Λαγών.  Οι επιβραβευτές πρέπει να σηκώνονται αμέσως πρίν τελειώσει η παρουσίαση, ώστε να μην χάνεται δευτερόλεπτο . Αν κάτι αργεί να παρουσιαστεί, ο συντονιστής της πυράς περνά στο επόμενο. Ας έχουμε σκεφτεί τι θα κάνουμε σε περίπτωση βροχής, ας έχει ο υπεύθυνος Α’ βοηθειών έτοιμο το φαρμακείο γιά κάποιο μικρό έγκαυμα ή  τραυματισμό . Δεν αφήνουμε τίποτε στην τύχη : υποβολέας σε δύσκολους ρόλους, εναλλακτικό πρόγραμμα π.χ. αν έχουμε σκέτς που περιλαμβάνει καζάνι κανίβαλων και την τελευταία στιγμή πάρει ο αέρας το καζάνι …&lt;br /&gt;
Προσπαθούμε να συμμετέχουν όλοι οι παριστάμενοι στα τραγούδια και τα παιχνίδια. Γιά να το πετύχουμε, μοιράζουμε τα τραγούδια (με μεγάλα γράμματα) φωτοτυπημένα και εξηγούμε κάθε παιχνίδι πριν αρχίσει. Ευχής έργο θα ήταν να εξηγήσει κάποιος - αν είναι εξηγήσιμα – και τα σκέτς, πριν αρχίσουν ή όσο παίζονται. Τα παιδιά παρασύρονται, ενθουσιάζονται, γελάνε, μιλάνε γρήγορα ή από μέσα τους . Οι γονείς χαίρονται μεν, αλλ’ όχι επειδή κατάλαβαν το αστείο, επειδή βλέπουν χαρούμενα τα παιδιά τους .  Κάτι ακόμα, συνήθως τα παιχνίδια μας είναι ομαδικά, ενωμοτιακά. Η ώρα της πυράς είναι καλή και γιά ατομικά παιχνίδια, είναι ώρα παρέας και όχι συναγωνισμού.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Το πρόγραμμα  ακολουθεί τις φλόγες : στην αρχή επιβλητικό, είναι η μαγική ώρα που η φωτιά ανάβει, μεταμορφώνοντας έναν νεκρό σωρό ξύλα σε ένα ζωντανό ον  που θα μας κρατήσει συντροφιά γιά κάμποση ώρα και ίσως να κρατήσουμε την ανάμνησή του όσο ζούμε .  Συνεχίζουμε με ζωηρά και ηχηρά στοιχεία προγράμματος όσο οι φλόγες «πάν’ ψηλά» . ‘Οσο προχωρά η ώρα,  οι φλόγες χαμηλώνουν αλλά ζεσταίνουν περισσότερο. Βάζουμε πιό ήσυχα στοιχεία στο πρόγραμμα,  γίνεται από ζωηρό και τρελλό που ξεκίνησε, ήρεμο, ρομαντικό, νοσταλγικό . Βάζουμε λοιπόν τις παρουσιάσεις στη σειρά αυτή, ανάλογα με το περιεχόμενό τους . Το σκέτς με το μπουγέλωμα στην αρχή, μαζί με ζωηρά παιχνίδια και τραγούδια. Σιγά-σιγά περνάμε στο «θυμήσου όπου πας» και τελειώνουμε με το «μήπως πρέπει να φύγουμε».&lt;br /&gt;
Στο τέλος του προγράμματος ο Αρχηγός λέει δυό λόγια γιά να εμπνεύσει, να ηρεμήσει, να ανεβάσει πνευματικά . Προσοχή να είναι δύο τα λόγια, γιατί όλοι μας παρασυρόμαστε . Ο Υπαρχηγός αναγγέλλει  τους σκοπούς και κλείνουμε με το σιωπητήριο «Η μέρα πάει» και την προσευχή, συνήθως «Χριστέ, στις σκηνές μαζεμμένοι» . Αξίζει λίγη προσπάθεια να αποφύγουμε τις φωνές, τις σφυρίχτρες και την ένταση . Τα παιδιά θα πάνε πιό εύκολα γιά ύπνο όταν κλείσει ήρεμα η πυρά. Ας μην ξεχνάμε, απόψε έχουν και  τους γονείς τους εδώ, πρέπει να αποφύγουμε να δημιουργήσουμε συνθήκες γιά δύσκολους αποχωρισμούς . &lt;br /&gt;
Πάρα πολύ μεγάλη σημασία πρέπει να δώσουμε στο να τελειώσει η πυρά την ορισμένη ώρα .             Αν το πρόγραμμα γίνει και τηρηθεί σωστά, όλα τα παραπάνω&lt;br /&gt;
χωράνε σε μιάμισυ ώρα . Ο πυράρχης  μπορεί να επιταχύνει τα πράγματα αν βλέπει πως το πρόγραμμα καθυστερεί, ώστε η φωτιά να σβήσει στις 9  ή τις 9:30, όπως προγραμματίσαμε. Ας λυπηθούμε αυτούς που κάθονται σ’ ένα μυτερό κούτσουρο, πεινασμένοι, πνιγμένοι απ’ τον καπνό, κουφαμένοι από τα τραγούδια  (και τα αστεία)&lt;br /&gt;
μας .        Ιδού μιά     Πυρά   μίας  ώρας,    με  4 ενωμοτίες :&lt;br /&gt;
           Επίσκεψη γονέων  και  φίλων  στην Κατασκήνωση&lt;br /&gt;
19:45  Προσέλευση, κάθισμα, τακτοποίηση θεατών . ( Δύση  ηλίου 19:40 περίπου ).&lt;br /&gt;
20:00  ΄Αναμμα / κλήση πυράς&lt;br /&gt;
20:05  Ευχή πυράς / καλοσώρισμα&lt;br /&gt;
20:10  Τραγούδι  1, κανόνας 2&lt;br /&gt;
20:15  Παρουσίαση ενωμοτίας Α, επιβράβευση Κώστας&lt;br /&gt;
20:20  Χορός 3 με γονείς&lt;br /&gt;
20:25  Τραγούδι 4&lt;br /&gt;
20:30  Παρουσίαση ενωμοτίας Β, επιβράβευση Ερρίκος&lt;br /&gt;
20:35  Κανόνας 5 / ορχήστρα μπουκαλιών &lt;br /&gt;
20:40  Παρουσίαση ενωμοτίας Γ, επιβράβευση ΄Αγγελος&lt;br /&gt;
20:45  Ιστορία  από το αρχηγείο  ή  κάποιον παλιό&lt;br /&gt;
20:50  Παρουσίαση ενωμοτίας Δ, επιβράβευση Αλέξανδρος&lt;br /&gt;
20:55  Δύο λόγια Αρχηγού .        Αναγγελία σκοπών .      Προσευχή&lt;br /&gt;
21:00  Στις σκηνές μας, σιωπηλά. Σβήσιμο φωτιάς.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΜΕΤΑ  ΤΗΝ  ΠΥΡΑ : Μερικές λάμπες ή μεγάλα παιδιά με φακούς στο μονοπάτι θα βοηθήσουν αισθητά να φτάσουν σώοι οι καλεσμένοι μας στην έξοδο της κατασκήνωσης.  Αφού πλαγιάσουν οι κατασκηνωτές, ο φύλακας της φωτιάς  μένει κάμποση ώρα δίπλα στην «σβησμένη» φωτιά, συχνά μας την σκάει και ξανανάβει .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(  Παρένθεση   : Το  αρχικό κείμενο  το έγραψα  γιά μιά Βασική το 1983 .   &lt;br /&gt;
Το 2005 γιά πρώτη  φορά ήμουνα γονέας κατασκηνωτή .  Το παιδί μου λατρεύει το ύπαιθρο, τραγουδάει  στο σπίτι  λυκοπουλικά τραγούδια  και  από 3 ετών  διανυκτέρευσε επανειλημμένα σε σκηνή .  Κι όμως,  μετά την πυρά δήλωσε επίμονα ότι  περνάει πολύ ωραία, αλλά θέλει να  γυρίσει σπίτι !   Μπείτε στην θέση  ενός κατασκηνωτή που δεν έχει τόσο στενή σχέση με το ύπαιθρο  και την σκληραγωγία . &lt;br /&gt;
Προϊδεάστε τους γονείς, ενδεχομένως προγραμματίστε  χρόνο «κατ’ οικογένειες» πριν την πυρά, αλλά  αμέσως μετά την προσευχή   φροντίστε διακριτικά να εξαφανιστούν  γρήγορα  οι γονείς  γιά  να  αποφευχθούν  δράματα !  )&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ : Το ‘’ κάτι ‘’ που νοιώθεις μέσα στην παρέα , γύρω στην φωτιά , το βράδυ στο ύπαιθρο , δεν περιγράφεται σε όποιον δεν το εζησε . ΄Ομως, αυτή η μαγευτική ατμόσφαιρα χάνεται εύκολα . ΄Ενας μικροκαυγάς, μιά βρισιά, ένας τραυματισμός απο απροσεξία ή βιασύνη , η ανόητη έναρξη σε μερικές πυρές ‘’ –Μας συνχωρείτε που θα παρουσιάσουμε κάτι πρόχειρο …’’ , μιά παρεξήγηση, η αναφορά στα οικονομικά ή άλλα προβλήματα της ομάδας μας ή ένας εκνευρισμός αρκούν , εχουν τη δυναμη να δηλητηριάσουν την ατμόσφαιρα για όλους .&lt;br /&gt;
 Ας πάρουμε λοιπόν την απόφαση να βάλουμε γιά λίγο στην άκρη τα προβλήματα και τις μικροδυσκολίες . Θα μας μείνει όλη η ομορφιά που μπορούν να μας δώσουν αυτές οι στιγμές γύρω στην πυρά της κατασκήνωσης :  « Φλόγες που παίζουν με το ξύλο,  σπίθες που πετούν …»  ( από το βιβλίο της  Λεζάρ ) .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Σπίθες που  μπορεί να μείνουν στα μάτια  &lt;br /&gt;
και την καρδιά  ενός παιδιού&lt;br /&gt;
γιά όλη την ζωή του .&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Στέφος  Αλευράς, Σεπτέμβριος 2006  .&lt;/div&gt;</summary>
		<author><name>87.202.102.13</name></author>
	</entry>
</feed>